Најстариот филмски фестивал, роден во Венеција во 1932 година, а бидејќи сè во Венеција е попрефинето отколку на друго место, неговото име е Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica. Да се каже „ла Мостра“ значи веднаш да бидеш пуштен во лагуната на крајот на летото, да пристигнеш на проекциите со „вапорето“ додека сонцето заоѓа зад куполите, тоа значи да вечераш шпагети со школки во мермерна палата додека разговараш за најважното нешто на светот: киното.
Во осумдесет изданија, на ла Мостра гледавме филмови од најзначајните филмаџии. На црвениот тепих стапнаа ѕвезди од цел свет: италијански, се разбира, но и европски, азиски, американски…
Киното, кое беше родено повеќе од триесет години порано и достигна зрелост, за прв пат во Венеција ја доживеа конкуренцијата меѓу филмовите за освојување награди. Фестивалот веднаш ги фасцинираше новинарите и критичарите, па оттогаш нетрпеливо ја чекаа церемонијата на доделување награди и со часови разговараа за пресудата на жирито.
Кој режисер не сонувал да го освои Златниот лав? Тоа е најпосакуваната награда на фестивал кој е нераскинливо поврзан од своето основање со светски позната институција како што е Венециското биенале.
Овој документарец не води на патување низ големата историја на Фестивалот, полна со архивски документи и необјавени сведоштва кои ги откриваат клучните моменти на фестивалот, големите кино скандали и она што ја прави Венеција единствена во панорамата на седмата уметност.
