Повеќе од 100 години, холивудското кино го создава врвниот „негативец“ – Индиецот, како што биле етикетирани во раните вестерни. Ограничен речиси исклучиво на овој жанр, вестернот стана средство за американскиот расизам, прикривајќи го геноцидот врз кој биле изградени Соединетите Американски Држави. Повеќе од четири децении, овие филмови ја славеа „Манифестната судбина“ и освојувањето на таканаречените „диви“ земји, со малку почит за оние што им стоеле на патот. Дури по Виетнамската војна, движењето за граѓански права и протестните движења од 1960-тите и 1970-тите се случи промена. Се појави нов бран филмови, како што се „Малиот голем човек“ и „Синиот војник“, нудејќи поавтентични портрети на Индијанците и признавајќи ги ужасните масакри што ги преживеале. Во овој документарец, само на Индијанците им се дава глас да ја споделат својата приказна, приказна која е засенета од портретирањето на Холивуд. Нивниот наратив, дел од пошироката американска приказна, истакнува како филмот долго време се користел како моќна алатка за пропаганда, искривувајќи ја историјата и овековечувајќи штетни стереотипи.
