Со рускиот напредок подлабоко во регионот Доњецк, воздухот во последните упоришта на Украина е исполнет со страв, а иднината за цивилите што остануваат станува сè понеизвесна.
Во Костјантинивка, некогаш дом на 67.000 луѓе, нема стабилно снабдување со електрична енергија, вода или гас. Гранатирањето се интензивира, беспилотните летала го исполнуваат небото, а градот стана неподнослив – протерувајќи ги последните преостанати цивили.
Спротивно на тоа, Краматорск сè уште покажува знаци на живот. Само 25 километри (15 милји) северно, населението од предвоена војна од 147.000 се намали, но рестораните и кафулињата остануваат отворени. Улиците се претежно недопрени. Иако градот претрпел повеќекратни напади и сега е доминиран од војската, секојдневните рутини продолжуваат на начини што повеќе не се можни во блиските градови.
Доњецк, некогаш индустриско срце на Украина, постојано се претвора во урнатини. Многу жители се плашат дека градовите можеби никогаш нема да бидат обновени – и дека ако војната продолжи, Русија на крајот ќе го проголта она што останало.
Костјантинивка сега се наоѓа на сè помал дел од територијата под контрола на Украина, сместен веднаш западно од Бахмут, окупиран од Русија, и речиси опкружен од три страни од силите на Москва.
Олена Воронкова одлучи да ја напушти Костјантиновка во мај, кога повеќе не можеше да ги води своите два бизниса: салон за убавина и кафуле.Таа и нејзиното семејство се преселиле во блискиот Краматорск – толку блиску, но во многу погледи далеку, бидејќи таа повеќе не може да влезе во својот роден град. Тоа не била првата загуба што ја претрпела откако започнала војната.
Во 2023 година, ракетен напад од систем за повеќекратно лансирање сериозно ја оштетил нивната куќа.
-Преселбата во Краматорск не беше по избор, додаде таа, туку „затоа што околностите не ни оставија друга опција“. Прво дојдоа задолжителните наредби за евакуација. Потоа, толку строг полициски час што можеа да се движат низ градот само четири часа на ден. Потоа дојдоа поплавите од дронови со далечинско управување, вели Воронкова.
-Навикнати сме на животот во Доњецката област. Се чувствуваме добро тука. Краматорск е познат. Многу луѓе од нашиот град се преселија тука – дури и локални општински работници“, рече таа.
Таа додава дека „луѓето губат надеж“ и дека во Краматорск се чувствува полесно бидејќи сите ја делат истата загуба, што создава чувство на поврзаност и меѓусебна поддршка.
„Никој навистина не знае каде да оди понатаму. Сите гледаат дека Русија не запира. И тука започнува безнадежноста. Никој повеќе нема насока. Неизвесноста е насекаде, истакнува Воронкова.