Италија се подготвува за можно враќање кон нуклеарната енергија речиси четири децении откако гласачите одлучија да ја напуштат по катастрофата во Чернобил во 1986 година.
Земјата некогаш беше меѓу европските нуклеарни пионери. Четири реактори работеа сè додека референдумот во 1987 година ефикасно не ја заврши нуклеарната програма на земјата по Чернобил. Овие централи сè уште се демонтираат.
– Нуклеарната енергија што се гради денес во Европа, а во последно време и не само во Европа, туку особено во Европа, има претерани трошоци од една страна. Од друга страна, приватните инвеститори бегаат. Ако ја користиме нуклеарната енергија како резервна енергија, цената на нуклеарната енергија, просечните трошоци за енергија стануваат катастрофални. Значи, за жал, тоа не е добар додаток на обновливите извори на енергија и не е евтино, вели Микеле Гувернатори, виш советник за енергија во тинк-тенкот за клима и енергија ECCO.
Вториот обид за оживување на нуклеарната енергија не успеа по катастрофата во Фукушима во 2011 година, кога околу 94% од гласачите ги отфрлија плановите за нови реактори. Сега, во услови на растечка загриженост за енергетската безбедност по војните во Украина и Блискиот Исток, владата на премиерката Џорџија Мелони врши притисок за закон за повторно воведување на нуклеарната енергија како дел од идниот енергетски микс на Италија.
– Постои генерација (во Италија), онаа што дојде веднаш по Чернобил, која сè уште ја гледа нуклеарната енергија само во светлината на несреќата во Чернобил. Но, постои и друга генерација, многу помлада, која е ентузијастична за нуклеарната енергија, и дури е жално што земјата сè уште не постигнала никаков напредок кон враќање на оваа технологија, вели Вивијана Круцијани, раководител на програмата во нуклеарната централа Латина, СОГИН.
Следната недела, се очекува Парламентот да одобри закон спонзориран од владата со кој се воспоставува правна рамка за нуклеарни технологии од следната генерација. Потоа, владата ќе има 12 месеци да изготви имплементативни декрети што ги опфаќаат лиценцирањето на реактори, безбедносните стандарди, управувањето со отпад и локацијата.
– Ќе дојдеме до модел на (нуклеарна) фисија. Сè уште сигурно зборуваме за фисија, зборуваме за третата напредна генерација, многу пофункционална во споредба со она што е потребно, многу побезбедна бидејќи е мала по димензии со многу кратко време на изградба, бидејќи збирот ќе биде сложувалка од компоненти и затоа ќе може да даде одговор. Јасно е дека сето ова ќе се види во реалноста за седум, осум, десет години. Всушност, кога некој ќе ме праша за проценка, зборувам за 2033 до 2035 година, вели италијански министер за животна средина и енергетска безбедност, Гилберто Пичето Фратин.
Наместо да ги оживее големите електрани од минатото, владата се фокусира на мали модуларни реактори за кои поддржувачите велат дека би можеле да бидат побезбедни, пофлексибилни и побрзи за изградба.